Schrik en beving

Ik ben onderweg naar Hammanskraal. Het zoveelste ritje van deze week. Gistermiddag appte Mma (mevrouw) Rebecca. Ze had een vraag en die wilde ze me persoonlijk stellen. Al enige maanden volgt ze verdiepend onderwijs. Ze luistert altijd aandachtig, maakt gretig aantekeningen en vraagt vaak om extra Bijbelteksten over dit onderwerp. Na een autorit van 45 minuten ben ik bij haar huisje. Ze staat al op me te wachten...

Ds. D.E. van de Kieft nieuwe voorzitter Stichting Bethlehem

Het Deputaatschap voor Zending en Evangelisatie van de GGiN heeft ds. D.E. van de Kieft (1967) als nieuwe voorzitter van Stichting Bethlehem benoemd per 1 maart 2026. Hij is sinds 2025 predikant in de gemeente van Krimpen aan den IJssel. Hij volgt ds. J.A. Weststrate op, die zijn bestuurszetel opgeeft, omdat zijn zoon M. Weststrate in Zuid-Afrika General Manager is van de stichting. Ds. Weststrate blijft, als grondlegger (founder) en als toezichthouder (deputaat), betrokken bij het zendingswerk.

Blij vooruitzicht?

In deze weken staan voor mij de woorden ‘voor het laatst’ centraal, nu ik eind februari 2026 afscheid neem van de zendingsvelden van Stichting Bethlehem. ‘Voor het laatst.’ Wil je je laatste blog schrijven? Ik sta in verlegenheid na deze vraag, want waarover moet ik schrijven? Alles klinkt als ‘voor het laatst’. De laatste keer op bezoek bij Barbara, Thsolonga, Mmapula, mma Stefian, mma Safira, Blessing, mma Chatrina, Miranda, Rebecca...

Als het regent in de bergen

Het is december. De zon schijnt, de vogels fluiten; het is volop zomer. De kinderen hebben grote vakantie: ruim vijf weken geen school. Veel mensen gaan op bezoek bij familie. Kortom, het is echt vakantietijd. Dat betekent ook voor ons een andere tijd. Op een enkele Bijbelklas na vervallen de meeste programma’s. Tijd… om te wandelen en bergen te beklimmen...

Beeldend onderwijs

Door het leren van de taal kwam ik erachter dat in de Zuid-Afrikaanse cultuur mensen zaken omschrijven in plaats van benoemen. Dit is in hun hele leven verweven. Dit gaf mij het inzicht om bepaalde kernstukken uit Gods Woord beeldend over te dragen. In het westen gebruiken we veel woorden en argumenten, maar in Zuid-Afrika leer ik de kracht en het nut van beelden...

Vreemdeling

De ervaring om een vreemdeling te zijn in een vreemd land is niet makkelijk. Dat kan ik uit eigen ervaring vertellen. En ik ben niet de enige: hier in Zuid-Afrika zijn er miljoenen vreemdelingen. Als ik wijkbezoeken doe kom ik veel illegale immigranten tegen. De situatie in hun thuisland is slecht en ze hopen op een beter bestaan in Zuid-Afrika. Vele illegalen komen uit omliggende landen zoals Zimbabwe, Malawi en Mozambique...

"Ik laat me niet vergiftigen"

Het eerste gesprek met Sello was bepaald niet vriendelijk. Zoals dagelijks parkeer ik mijn auto onder de boom in de schaduw. Ik loop een rondje over het centrum, groet deze en gene en probeer een gesprekje aan te knopen. Sello was nieuw...

'Mijn vader was een rijstchristen'

Het was ergens in India in de 19e eeuw. Er werd al tientallen jaren zending bedreven en onder de armen rijst uitgedeeld. De hongerige magen kwamen gretig op de rijst af. Het Woord van God dat de zendelingen brachten namen ze soms op de koop toe. Je moet toch wat om je maag vol te krijgen...

Stapjes op de taalbrug

Sinds ik hier in Zuid-Afrika werk, moet ik met grote regelmaat terugdenken aan het moment dat ik mijn Engelse examen maakte in de aula van het Van Lodenstein College. Ik weet nog hoe ik zweette en hoofdpijn kreeg omdat ik niet wist hoe ik de goede antwoorden op papier zou zetten. Achteraf bleek het cijfer daarmee ook in overeenstemming te zijn. Andere talen leken niet écht míjn ding...

Als een mosterdzaad

Het was de eerste keer in mijn loopbaan alhier. Nul bezoekers, en dat na eerst een gang langs de voordeuren. Hier bezet, daar te druk. Echt nul komma nul bezoekers. Toen ik met hangende schouders thuiskwam en mijn vrouw kort vertelde over deze verse domper zei ze wijs: ‘Ga maar op je knieën’...

Eben Haëzer

Een column (of blog) schrijven, dit is niet mijn sterkste kant. Maar toch is het goed om soms mijn gedachten op papier te zetten en op een bepaalde periode terug te kijken. Op dit moment woon ik een halfjaar in Zuid-Afrika. Dan kan ik niet anders dan een Eben-Haëzer oprichten: Tot hiertoe heeft ons de HEERE geholpen (1 Samuël 7:12). Marieke Bakker

In gesprek met Nthabiseng

Nthabiseng is 38 jaar oud en woont samen met haar man en drie kinderen in Hammanskraal. Veldwerker Nella heeft een interview met haar gehouden over haar werkzaamheden voor onze stichting. Aan het einde heeft ze nog een kort bericht voor de mensen in Nederland.

Trekken aan een dood paard

Wekelijks doe ik een Bijbelklas voor de tieners in Tshwaragang. Een weeshuis waar ongeveer 40 kinderen wonen. Een fijne plaats om te komen, de kinderen hebben een plekje in mijn hart. Vaderloze kinderen, moederloze kinderen en kinderen die om andere problemen in de familie niet meer thuis kunnen wonen. Wat een verdriet! Nella Verschuur

De realiteit voor velen!

Voorouderverering, allerlei rituelen, angst voor geesten van voorouders, initiatiekampen voor jongens en traditionele genezers, begrippen waar ik mij een aantal jaar geleden geen voorstelling voor kon maken. Maar deze begrippen zijn voor veel mensen hier de dagelijkse realiteit. Marieke Bakker

Uit het diepst van mijn hart!

Samen met mijn collega Marieke zit ik bij een familie in een shack. Een vrouw zit op het matras op de grond, samen met twee zoons van haar en een kleinzoon. Diep, zeer diep is het verdriet. Het is al een maand geleden dat haar dochter is overleden en nog is zij niet begraven omdat er geen geld was. Het is nu een kleine week dat wij betrokken zijn bij deze situatie. Morgen zal de begrafenis zijn. Nella Verschuur

De verloren zoon

Verloren zonen zijn er nog steeds. Je zou kunnen zeggen: er zijn er heel veel. Maar soms kijk je er één in de ogen. En die raakt je in het bijzonder. Een ontmoeting die je niet zomaar vergeet. Het was op een vrijdagmiddag in mei. Ik loop door Phumzile heen. Rond het middaguur is er de voedseluitreiking. In de verte zie ik een rij mensen staan, wachtend op hun beurt. Ik raak met enkelen aan de praat. Sommigen ken ik van de Bijbelklas op vrijdagmiddag. Anderen zijn onbekend voor me. Georg Lindhoud

Leren ruiken, voelen en kijken in Zuid-Afrika

Leven zonder agenda, zonder horloge, zonder afgebakende taken, zonder… Zo kan ik nog wel een poosje doorgaan. Inmiddels is het een aantal maanden geleden dat ik gestopt ben als juf in Nederland en begonnen aan de voorbereidingsperiode voor veldwerk in Zuid-Afrika. Eén van de mooiste onderdelen van de voorbereidingsperiode is de stage in Zuid-Afrika zelf. Lianne de Baat.

Raakt het me nog?

Het is acht weken geleden dat ik naar Zuid-Afrika vertrok. Het lijkt voor mij een veel langere tijd, wat een indrukken heb ik al op gedaan! Ik werk als veldwerker samen met Nella Verschuur in Hammanskraal. Doordat ik iedere werkdag in Hammanskraal ben leer ik het leven in Hammanskraal beter kennen. Het leven in Hammanskraal heeft zijn positieve en negatieve kanten. Marieke Bakker

Eerste indrukken

Na een lange periode van voorbereiding is de familie Lindhoud in de eerste week van januari 2023 naar Zuid-Afrika afgereisd. In deze eerste blog vanuit Zuid-Afrika neemt Georg ons mee in zijn eerste ervaringen. Je kunt met bepaalde verwachtingen gaan, maar je komt erachter dat de praktijk toch de beste leermeester is, zo schijft hij.