Why do you leave me hanging
Door Job Bolier (zendingswerker)
Ik ging op bezoek bij Maria, een van de trouwste bezoekers van mijn Bijbelklas. Meestal is haar partner Mpho alleen op de achtergrond aanwezig, maar deze keer zat hij er echt bij. Vlak voor mijn vertrek naar Nederland begon hij de Bijbelklas te bezoeken, maar sinds mijn terugkeer heb ik hem daar niet meer gezien. Natuurlijk nodigde ik hem weer uit. Maar nee, hij had een ‘challenge’. Hij ging God laten zien dat hij niet alleen naar de klas ging als hij werkeloos was en toch niets anders had te doen. ‘Deze keer ga ik laten zien dat ik Jezus ook kan volgen als het goed gaat.’ Maar dan moet je wel eerst een baan hebben en daar was hij dus druk naar op zoek.
Wegwerpelijk kleed
Tja, dat triggert mij wat. ‘Dus jij wilt indruk maken op God?’ Ja, daar kwam het wel op neer. Vanuit mijn ooghoeken zie ik Maria verdrietig kijken. Ik probeer hem Jesaja 64:6 uit te leggen: ‘Al onze gerechtigheden zijn als een wegwerpelijk kleed.’ Alles, Mpho. Zelfs ons beste werk kan God niet behagen. Hij zit op het puntje van de bank en kijkt me verwachtingsvol aan. Ik sta op. ‘Dat was het voor vandaag. Tot ziens.’ Verward roept hij me na: ‘Why do you leave me hanging?’ Waarom laat je me in de steek?
Want: waar blijft het woord van vergeving?
Verbouwereerd
Een tijdje daarna gaat de Bijbelklas over David, nadat hij in zonde is gevallen. Gods Woord veracht. Overspel, moord, leugen en bedrog… De vorige keer 2 Samuël 11, nu is hoofdstuk 12 aan de beurt. Nathan die met Gods boodschap naar David wordt gestuurd. Ook hier zitten de bezoekers op het puntje van de bank. Busisiwe volgt me zichtbaar, van vers tot vers, verwachtingsvol... Na vers 12 klap ik mijn Bijbel dicht. ‘Amen’. Verbouwereerd kijkt ze me aan. ‘Waarom stop je nú..?’
Want: waar blijft het woord van vergeving?
Cliffhanger
Eén ding is zeker: het Evangelie moet klinken. En dat heeft ook geklonken: al meer dan vier jaar mag ik hier rondgaan. Maar soms bekruipt me het gevoel dat mensen juist niet luisteren, omdat het woord van vergeving zo snel volgt. Even ongemak, even schuld, en gelukkig: daar is vergeving. Opdat Gij gevreesd wordt? Of opdat wij gerust verder kunnen?
Deze keer liep het anders. In het Engels noemen ze dat een cliffhanger. Het verhaal stopt plotseling. Geen oplossing. Geen afronding.
‘Why do you leave me hanging?’, vroeg Mpho.
Geen probleem, denk ik. Hang daar maar even. Ik hoop het zelfs. Hang daar totdat je eigen armen het begeven en je gaat roepen tot de Heere, met de smeekbede of Hij je op wil vangen en Zich over jou wil ontfermen. Natuurlijk laat dit alles me niet los. Maar ik voel dat ik soms heel bewust mijn handen ergens van af moet trekken, met het gebed of de Heere er Zelf aan te pas wil komen!
