Oogkleppen
Door Mathias Weststrate (General Manager)
Soms is er een gesprek dat je meeneemt naar je binnenkamer. Johanna was jarig geweest en daarom zochten we haar op. Als verjaardagscadeau had ik wat tweedehandskleding meegenomen. Die kan ze verkopen om zo een klein beetje inkomen te verdienen. Ze behoort tot de armsten van de wijk. Ze woont in een eenvoudig zinken huisje met twee vertrekken: een leefgedeelte en een slaapgedeelte. Ze heeft geen hek om haar erf en ook sloten op de deur ontbreken. Iedereen kan zien dat er bij haar niets te halen valt. Wanneer ik binnenkom, liggen haar Bijbel en haar schrift met aantekeningen klaar. Ze is zichtbaar blij met het bezoek. Zoveel mensen komen er niet bij haar langs. Sinds zij haar traditionele geloof in de voorouders probeert te verlaten, is ze steeds meer alleen komen te staan. Maar voordat ik mag gaan zitten, vraagt ze mij eerst mee naar buiten te gaan. Ze wijst naar een grote berg afval vlakbij haar huis.

Stank
“Ruik je de stank?” vraagt ze. Dat is moeilijk te missen. Dan zegt ze eerbiedig: “Dat is mijn beeld. Het ligt hier om mij er iedere dag aan te herinneren wat genade is.” Daarna loopt ze weer naar binnen. Ze gaat zitten en begint te vertellen over een les die ze het afgelopen jaar heeft geleerd.
Wekenlang had ze gebeden of de Heere haar oogkleppen wilde geven, zoals paarden en ezels die kunnen dragen. Als ze maar niet alles om zich heen hoefde te zien, dacht ze, zou ze misschien ook minder tegen de Heere zondigen. Soms bleef ze zelfs liever binnen dan dat ze de straat opging, uit angst opnieuw te zondigen. Totdat tijdens een Bijbelklas duidelijk werd dat oogkleppen haar probleem niet konden oplossen.
Scheiding
Het probleem zat niet in wat ze om zich heen zag. Het probleem zat in haar hart. Tijdens die les was er een schema getekend, met aan de ene kant de mens en aan de andere kant de Naam van God. Daartussen stond een muur. De weg tot God is door de zonde van onze kant afgesloten. Wij zijn geboren uit een mens en ontvangen in zonde. Onze zonden maken scheiding tussen God en ons. En de Heere is te rein van ogen om het kwade te aanschouwen.


een Wonder nodig
Johanna vertelt hoe ze toen begon te begrijpen dat ook al haar goede bedoelingen haar geen stap dichter bij de Heere konden brengen. Er is in haarzelf niets waarmee zij God kan behagen. “Tenzij,” zegt ze, “de Heere Zelf iets doet. Een wonder. En dat is genade.” Dan kijkt ze opnieuw naar buiten, naar die stinkende afvalberg. “Ik sta aan de verkeerde kant van de muur. Zo stink ik voor God vanwege mijn zonden.”
Zwart, doch liefelijk
Ze pakt haar schrift en noemt twee Bijbelteksten: Ezechiël 36:31 en Efeze 5:2. En dan komt haar vraag: “Kan ik nog een aangename reuk voor God worden?” Samen slaan we de Bijbel open. We komen bij de woorden uit Hooglied 1:5: “Ik ben zwart, doch liefelijk.”
Zwart in onszelf, maar lieflijk in Hem. De Rechtvaardige voor de onrechtvaardigen. U mijn zonden, ik Uw gerechtigheid. Geen eigen verbetering. Geen goede bedoelingen. Alleen een wonder van genade. En dát is het wonder dat wij moeten leren kennen.
