Vragen die naar het hart zijn
Door Georg Lindhoud (zendingswerker)
Wat is belangrijker? De vraag of het antwoord? Inademen of uitademen? Het een gaat natuurlijk niet zonder het ander. Maar goede vragen stellen is een belangrijk middel in het Bijbelse onderwijs. Een goede vraag is niet alleen als een deuropener of open deur naar het verstand, maar juist ook als een gids naar het hart.
Gidsen naar het hart. Daar is de Bijbel vol van. En waarom zouden we daar niet gebruik van maken? Zo kwam het idee boven om op vrijdagmiddag één Bijbelse vraag - één gids naar het hart - centraal te stellen. En dat is mooi om te doen. Laat ik twee voorbeelden van de laatste weken geven.
Eerste vraag
De Heere Jezus stelt Zijn discipelen de vraag: ‘Wilt gijlieden ook niet weggaan?’ Petrus antwoordt met een wedervraag: ‘Heere, tot wien zullen wij heengaan? Gij hebt de woorden des eeuwigen levens.’
Door deze vragen ook in een Bijbelklas te stellen, kom je als vanzelf met je hoorders bij de motieven van ons hart terecht. Waarom zijn we hier? Waar gaat ons hart naar uit? Of beter gezegd: naar Wie gaat ons hart uit? De mensen hier herkenden het wel. Je kunt Jezus volgen voor brood (een voedselpakket) of om een wonder te zien (zoals velen hier in Zuid-Afrika graag ‘miracles’ willen zien). Maar wie hongert en dorst nu werkelijk naar de woorden van het eeuwige leven?
Je kunt hoop hebben dat ze er ook hier zijn! Soms krijg je een reactie binnen. Na afloop van een Bijbelklas. Geen grote verhalen. Kleine wolkjes. ‘Vandaag heb ik precies gehoord wat in mijn hart leefde’. Of: ‘Ik heb deze week gebeden om een antwoord, en dat heb ik vanmiddag gehoord’. Dat geeft moed. Er zijn er die hongeren naar onderwijs, naar antwoorden, naar woorden van het Leven.
Tweede vraag
En zo gids je de groep een week later weer naar een nieuwe vraag. Het was Pasen geweest. We stonden met de bezoekers van de Bijbelklas als het ware bij de graftuin. ‘Vrouw, wat weent gij? Wien zoekt gij?’, klonk het. De vraag aan een treurende en zoekende ziel.
Treurende zielen en zoekende zielen. Die zoekt de Heere op. Door Zijn Woord en door Zijn Geest. Om hen als de Goede Herder bij naam te noemen. En de schapen kennen Zijn stem en volgen Hem. Zo is er ook hoop voor de bezoekers van de Bijbelklassen die nu nog treuren en zoeken. Ook al zien zij het nu zelf nog niet. Maar zalig zijn die treuren. Want zij zullen vertroost worden.
