Schrik en beving
Door Mathias Weststrate (General Manager)
Ik ben onderweg naar Hammanskraal. Het zoveelste ritje van deze week. Gistermiddag appte Mma (mevrouw) Rebecca. Ze had een vraag en die wilde ze me persoonlijk stellen. Al enige maanden volgt ze verdiepend onderwijs. Ze luistert altijd aandachtig, maakt gretig aantekeningen en vraagt vaak om extra Bijbelteksten over dit onderwerp. Na een autorit van 45 minuten ben ik bij haar huisje. Ze staat al op me te wachten. Ik mag plaatsnemen op haar bank; daar staan al een glas zelfgemaakte mangosap en wat koekjes op me te wachten. Een groot gebaar. Want verder ziet het er armoedig uit.
Onrustig
Ze steekt van wal. Over haar kinderen, waar ze wel niet allemaal gewoond heeft, haar moeite en verdriet. Ik luister en wacht geduldig. Wanneer komt ze met haar prangende vraag? Na ruim een uur nog steeds geen vraag, maar enkel een stroom van woorden. Ik doe een poging: ‘Mma, ik heb geluisterd naar wat u verteld heeft, maar hoe is het nu met u?’ Het blijft stil. Ze tuurt voor zich uit. Dat duurt een tijdje. Dan draait ze haar gezicht naar me toe en zegt ze: ‘Slecht, de Bijbelklassen maken me erg onrustig. Eén onderwerp blijft mij maar bezighouden: ben ik wedergeboren?’
Schok
Hoe moet ik daarop gaan antwoorden? Het is voor iemand uit deze cultuur een erg directe vraag. Het is duidelijk dat het onderwijs iets uitwerkt, in ieder geval verstandelijk. Terwijl ik nadenk, gaat ze gelukkig zelf verder. ‘Ik ben 60 geworden, ik heb alle kerken gehad in Hammanskraal, maar ik heb nog nooit gehoord dat ik niet standaard wedergeboren ben. Hoelang ik nog leef, weet ik niet. Maar ik moet antwoord op deze vraag hebben, anders kan ik niet sterven. Want sterven betekent God als Rechter ontmoeten.’ Eerlijk erkende ze: ‘Toen je dit uitlegde, was er onbegrip, want je ontnam alles. Het was een schok voor me. Als ik eerlijk ben, dan is het waar wat de Bijbel over mijn hart en bestaan leert, en dat doet mij beven.’
Uitleg
Ze vervolgde: ‘Wil je me nog eens uitleggen wat wedergeboorte is?’ Eenvoudig probeerde ik uit te leggen dat de mens naar Gods Beeld is geschapen. Dit beeld zijn we kwijtgeraakt door de val in Adam. Hierdoor is er een afstand tussen ons en God gekomen, en deze kunnen wij niet meer overbruggen. Een wedergeboren mens leert dat en wordt daar erg verdrietig over.
De Bijbel vertelt ons dat we opnieuw geboren moeten worden, geboren worden vanuit en door God. Er verandert iets in ons denken, doen en laten. Wedergeboorte is als een geboorte van een kind. Hoewel je dit kind niet kent, is er een onverklaarbare liefde voor dit kind. Zo komt er onverklaarbare liefde tot God en tegelijk zo’n droefheid. Want die God ben je kwijt door jouw zonden. En dan wens je wel alles te kunnen doen om dat op te kunnen lossen. Maar je gaat leren dat dát niet kan, dat wordt nu onmogelijk. Dit geeft zo’n nood dat het je grootste zorg wordt. Je gaat leren bidden en smeken. Gods Woord wordt dierbaar en je komt graag naar de Bijbelklassen om te luisteren of er onderwijs is. Daar wordt ook verteld dat er wel een weg is. Een weg bij God vandaan en niet bij de mens vandaan. En als je dat hoort, dan springt er iets op in je. En je wenste wel die Weg te mogen kennen. Maar hoe dan?
Zo liet ik Mma Rebecca weer achter met het gevoel gefaald te hebben, maar met een biddend hart. Of de Heere werkelijk haar ogen wil openen en dat ze de schrik en beving bevindelijk mag leren, zoals Paulus dit leerde. Wij dan, wetende den schrik des Heeren, bewegen de mensen tot het geloof! (2 Kor 5:11a)
