Blij vooruitzicht?
Door Nella Verschuur (veldwerkster)
In deze weken staan voor mij de woorden ‘voor het laatst’ centraal, nu ik eind februari 2026 afscheid neem van de zendingsvelden van Stichting Bethlehem. ‘Voor het laatst.’
Laatste keer
Wil je je laatste blog schrijven? Ik sta in verlegenheid na deze vraag, want waarover moet ik schrijven? Alles klinkt als ‘voor het laatst’. De laatste keer op bezoek bij Barbara, Thsolonga, Mmapula, mma Stefian, mma Safira, Blessing, mma Chatrina, Miranda, Rebecca. De laatste teamvergadering. De laatste keer naar de kerk in Silverton. De laatste keer boodschappen doen in Zuid-Afrika. De laatste keer…
afscheid
Soms gaat dat met tranen, en soms valt het mee. Ik denk aan het moment samen met een van mijn lokale collega’s in de klas. Het moment dat ik vertelde dat het écht waar is dat ik Zuid-Afrika ga verlaten. Tranen in haar ogen, en in mijn ogen. Ja, na 3,5 jaar in Zuid-Afrika zijn er sterke banden ontstaan, die je vooral voelt wanneer je afscheid moet nemen.
Gebed
Samen vouwden we onze handen om de Heere te bidden of Hij in Hammanskraal wil blijven én met mij mee wil gaan. Hij is aan tijd noch plaats gebonden. We spraken nog even door. Ja, we moeten afscheid gaan nemen, maar wat zou het een wonder zijn als we beiden dat ware geloof in Jezus Christus mogen ontvangen. Dan zal er op Gods tijd een blij weerzien zijn voor Gods troon. Hem dienen, dag en nacht, zonder zonde.
Voor het laatst
Voor het laatst.
Een leven van afscheid nemen.
Het zendingsleven?
Of misschien wel kenmerkend voor ons aller leven?
Bij alles komt een keer te staan: ‘voor het laatst’.
Eens blazen we onze laatste adem uit.
Is dat voor u, voor mij, een blij vooruitzicht?
